زخاک افریدت خداوند پاک

پس ای بنده افتادگی کن چو خاک

حریص و جهانسوز و سرکش مباش

ز خاک افریدندت اتش مباش

چو گردن کشید اتش هولناک

به بیچارگی تن بینداخت خاک

چو ان سرفرازی نمود این کمی

از ان دیو کردند از این ادمی

بوستان سعدی